Poniżej szczegółowe dane kliniczne dotyczące rozpowszechnienia zaburzeń połykania:

• Pacjenci po udarze mózgu: Jest to grupa najbardziej narażona na dysfagię neurogenną. Szacuje się, że nawet 50% pacjentów w fazie ostrej udaru doświadcza problemów z połykaniem. Dane z badania PolSenior 2 potwierdzają, że dysfagia jest jednym z kluczowych ogniw prowadzących do niedożywienia w tej grupie – ponad 26,6% osób, które przeżyły udar, zostało zdiagnozowanych jako niedożywione według rygorystycznych kryteriów GLIM.
• Choroby neurodegeneracyjne: Dysfagia jest wpisana w naturalny przebieg schorzeń takich jak:
  • Stwardnienie zanikowe boczne (SLA): Gdzie zaburzenia połykania są krytycznym elementem progresji choroby.
  • Choroba Parkinsona i demencja: W tych grupach dysfagia znacząco utrudnia przyjmowanie adekwatnej ilości substancji odżywczych.
  • Stwardnienie rozsiane (SM): Wymaga ono stosowania specyficznych narzędzi (np. kwestionariusz DYMUS) do wykrywania wczesnych objawów zaburzeń połykania.
• Nowotwory: Problem dysfagii o podłożu mechanicznym i czynnościowym występuje powszechnie u pacjentów z nowotworami w obrębie głowy i szyi, a także w przypadkach guzów twarzoczaszki, przełyku, żołądka czy trzustki.
• Populacja geriatryczna: U osób starszych dysfagia często wynika z fizjologicznych zmian inwolucyjnych, takich jak osłabienie siły mięśni przełyku oraz zmniejszone wydzielanie śliny. W badaniach przesiewowych (np. skala MNA lub GLIM) problemy z połykaniem i żuciem są wskazywane jako jedna z głównych przyczyn ograniczenia ilości spożywanych posiłków w ciągu ostatnich trzech miesięcy.